Erfiðir dagar

Ég ætlaði mér upphaflega að blogga mikið hér til að heiðra mininguna hans pabba, en orkuleysi hefur ollið því að ég hef ekki bloggað eins og ég vildi fyrst.

Árið hefur verið okkur öllum erfitt, mun erfiðara heldur en ég bjóst við. Oft er stutt í tárin og stundum finnst mér eins og höfuð mitt sé að springa þá af sorg og grátverkum.

Fyrst vildi ég ekki gráta mikið, vildi ekki að pabbi "sæi" hversu illa okkar liði, en svo heltekur sorgin mig og hver dagur getur verið ansi erfiður.

Fyrir ári síðan var í pökkunar hugleiðingum og nokkuð spennt yfir að flytja heim og fá tækifæri til að hjúkra og sinna pabba, innst inni vonaði ég svo heitt að hann myndi sigra ljóta krabban. Því miður náði þetta aldrei að vera að veruleika, pabbi kvaddi okkur öll mun fyrr en nokkur hefði átt von á.

Dagurinn nálgast hratt, ég hef ekki verið mikið fyrir að halda í svona daga, tel að maður eigi ekki að halda upp á sorgardaga, frekar að reyna að hylla þá og gleðjast yfir góðu hlutina sem við áttum saman. En í þetta sinn finnst mér það hræðilega erfitt, ég hefði átt að vera halda upp á 1 árs brúðkaupsafmæli, Maggi bróðir á afmæli og næg tilefni til að gleðjast og skála saman.

Já 28.júlí 2008 átti að vera viðburðarríkur dagur, það var hann, bara á allt annan hátt en ég hafði vonast til.

Hvenær kemur sá dagur að ég kemst í gegnum heilan dag án þess að fella tár og næ að vakna án þess að það bergmáli í höfuð mitt rödd Magga að segja "pabbi er dáinn" ??

Elsku pabbi minn ég sakna þín svo mikið, ég gríp enn í síman reglulega og ætla að hringja í þig og spjalla við þig, mikið hlakka ég til að hitta þig aftur.

þín dóttir
Kristín